Λυδία's profile**LYDIA`S moments**PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
**LYDIA`S moments**Απόψε η νύχτα άνοιξε τις πύλες της Λυδίας,γλυκό νανούρισμα στον ύπνο τον αργό.Οντας ξυπνήσει της μούσας μου η λαγνεία όλο το βάρος της καρδιάς σου ναναι ελαφρό.Σ`όλο το θάμπος του χαμόγελου της νύχτας μπορείς να δρέψεις τον πιο ακριβό μου καρπό.
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Ανατρέξτε
|
Ο πλανήτης της συμπάθειας- μέρος Β.Ενα ονειρο παζλ..
Ποτάμια που δεν φθάνουν στην Θάλασσα. Βουνοκορφές αποψιλωμένες που δεν ατενίζουν τα σύννεφα.
Aχανείς εκτάσεις στρωμένες με λίπασμα και πλαστικό.
Απέραντες πετροχημικές βιοκαλιέργειες και ζωοτροφικές εκτάσεις χωρίς ίχνος γρασιδιού.
Ερήμους που μεταμορφώθηκαν σε ψευδαισθήσεις τροπικής βλάστισης, γήπεδα γκολφ και εντυπωσιακές κοσμοπόλεις καζίνων.
Τροπικά δάση που έγιναν άνυδροι έρημοι.
Αυτοκίνητα ισάριθμα με τους ανθρώπους Πόλεις ουρανοξυστών και πύργων να αλλάζουν τις νύχτες σε ημέρες θαμπής αντανάκλασης νυχτών, σε έναστρους ουρανούς. Κάπου αλλού πόλεις αλλοτινά μαργαριτάρια ζωής αποστραγγισμένες απο κάθε χυμό.
Υπερσύνχρονα μηχανήματα να σκάβουν και ν`αποσπούν βίαια τα θραύσματα αστεριών που βρίσκονταν στα έγκατα της γης απο την εποχή της δημιουργίας της. Πόλεις τροφικής υπερκατανάλωσης και πόλεις να τρέφοντε απο χωματερές επιβιώνοντας κάτω απο επισφαλείς ανθυγιεινές συνθήκες υπερπληθυσμού χωρίς πρόσβαση στα χρειώδη της καθημερινότητας όπως το νερό η υγεία και ο ηλεκτρισμός. Υπερπληθυσμιακές πόλεις κλιματικών προσφύγων-μεταναστών. Δισεκατομύρια άνθρωπων να μαστίζοντε απο πείνα, δίψα και μολυσματικές επιδημίες, ενω απο το 50% των σιτηρών χρησιμοποιούντε ως ζωοτροφή και βιοκαύσιμα για τις ανεπτυγμένες χώρες. Το 40% της καλιεργήσιμης γής να έχει υποστεί καταστροφή 130 εκατομυρια στρέματα δάσους εξαφανισμένα. 1στα 4 θηλαστικα, 1 στα 8 πτηνα, 1 στα τρια αμφίβια εξαφανισμένα. Παγετώνες που λιώνουν ρίχνοντας στους ωκεανούς το γλυκό νερό τους, με ταχύτητα που ούτε η φαντασία του δεν θα μπορουσε να πιστέψει Η στάθμη των θαλασσών ν`ανεβαίνει εξαφανίζοντας παραλιακές πόλεις και νησιά . Μόριο με μόριο διαταραγμένη η κλιματική ισορροπία σε έναν εξαντλημένο απο τα δώρα της φύσης πλανήτη.
Εναν κατεστραμένο κύκλο ζωής. Αυτό δεν ήταν όνειρο μα εφιάλτης!!!! ....
Εν τω μεταξύ ο Ζανέτ ανέβηκε στον υπερπύραυλό του αφήνοντας πίσω του ενα πυκνό σύννεφο αιθάλης ικανό να σκοτώσει μια γήινη πόλη.Με μια μεγάλη βοή ρίχτηκε πίσω απ τον Αμίλγκαρε.
Όταν κατάλαβε οτι ο καθηγητής τον ακολουθούσε,ο Αμίλκαρε ούτε που φαντάστηκε τις προθέσεις του. Μόνο που ξαφνιάστηκε. Μέχρι τώρα νόμιζε οτι στη Γη τα παιχνίδια όπως το κρυφτό και κυνηγητό άρεσαν μόνο στα παιδιά,ενώ,όπως αποδεικνυόταν τώρα,άρεσαν και σ`εναν μεγάλο,που ήταν,μάλιστα και επιστήμονας. -Θέλεις να παίξεις?είπε..εντάξει λοιπόν. Αρχισε να κάνει βόλτες στον ουρανό με το διαστημόπλοιό του,να κρύβεται πίσω απο τα σύννεφα και να ξαναεμφανίζεται κάτω απ`το ουράνιο τόξο. -Δεν μπορείς να με πιάσεις,'ελεγε.Κάποτε ήσουν homo sapiens τώρα είσαι homoidiot!!! -Δεν θα μου ξεφύγεις,μουρμούριζε απο την άλλη μεριά ο Ζανέτ,που το χρώμα του είχε γίνει κίτρινο σαν το λεμόνι. Πρέπει οπωσδήποτε να καταλάβω τον πλανήτη σου γιατί ο δικος μου πεθαίνει! Για να μην χάσει τον Αμίλκαρε,'επρεπε να στριφογυρίζει,να σηκώνεται απότομα ψηλά και στην καμπίνα πήγαινε πέρα-δώθε,χειρότερα απ`ότι να οδηγούσε ένα κάρο πάνω στα ρώσικα βουνά.Ηταν ανησυχος. Ηδη είχε καταναλώσει χιλιάδες τόνους καυσίμων -Πρέπει να προλάβω σκεφτόταν πρίν εξαντληθούν και τα τελευταία μου αποθέματα. Ο Αμίλκαρε όμως είχε αρχίσει να κουράζεται. Εξακολουθούσε το παιχνίδι μόνο και μόνο για να μην φανεί αγενής. Θυμήθηκε μια παροιμία που έλεγαν στον πλανήτη του "Το παιχνίδι είναι καλό όταν διαρκεί λίγο" Μετά γίνεται επικίνδυνο... Με τα ίχνη που άφηνε το διαστημόπλοιο,ζωγράφισε στον ουρανό τον εφιάλτη του. Κι ύστερα ζωγράφισε ενα μεγάλο "Γειά σας γήινοι"... άλλαξε πορεία κι εξαφανίστηκε πίσω απο έναν γαλαξία περιμένοντας ν`αλλάξουν κι εκείνοι...
Ειι ψιτ! ενα λεπτό. Πριν επιστρέψετε home..
κατα την έξοδο θα βρείτε κάδους ανκύκλωσης για τα τενεκεδάκια μπουκάλια,σακουλάκια,μπαταρίες..
Ντομάτες, αυγά, γιαούρτια που σας περισεύουν στείλτε τα όπου πεινούν...
Σας ικετεύω..μηηη!! οοοχι πάνω μουυυυυ. please!!
Αν δεν θέλετε να να ξανάρθει ο Αμίλκαρε πέιτε τό μου ευγενικά
 Πυξίδα μου είναι η στιγμή και μίτος η σιωπή.Πόσο έχει ο μήνας?
Κοιτώ μόνο την ώρα κι είναι 4:20mm..
Εσεις κοιμάστε αγγελούδια μου κι εγω είμαι ακόμη εδω...δλδ εδω στη γή...
δηλαδή δίπλα σας, μαζί σας και είμαι ευτυχισμένη!!!
Στρουμφίτα μου..καναρίνι μου...
ΣΑΣ ΑΓΑΠΩ!!
 Να.. αυτό ήθελα μόνο να πω..
Ο πλανήτης της συμπάθειαςΝτριιιιιινν
Ειι ξυπνήστε.. βρίσκεστε στο σινεμά.Ξεχάσατε τον Αμίλκαρε? Πάρτε λεμονάδες κοκα-κόλες φυστίκια πασατέμπο (χωρίς αλάτι ε?) σάμαλι και σόδες.Κλείστε τα μάτια και δείτε με τα
ΟΜ-ΜΑΤΙΑ.Η παράσταση συνεχίζεται... Ερχόταν έφευγε,προσγειωνόταν σε μιά χώρα,ξαναεμφανιζόταν σε μια άλλη. Πολλές φορές εξαφανιζόταν για έναν ολόκληρο μήνα ή μόνον για μια βδομάδα. Αν μπορούσε να πηγαινοέρχεται σε τόσο λίγο χρόνο,σήμαινε οτι ο πλανήτης του δε έπρεπε να είναι τόσο μακριά. Οταν όμως τον ρωτούσα πού ακριβώς βρισκόταν ο πλανήτης του,ο Αμίλκαρε απαντούσε: -Θα σας πω μιαν άλλη φορά. Κι άλλαζε συζήτηση. Ενας επιστήμονας,ο Τοκακοσυναμυβινασυμικυναμι που στα γήινα μεταφράζεται"Το κακό συναπάντημα" και στο εξης χάριν συντομίας θα το λεμε Ζανέτ..ο Ζανετ λοιπόν,ζήλεψε που ένας εξωγίηνος μπορούσε με το γελοίο διαστημόπλοιό του να φτάσει στη Γη,κι έφτιαξε έναν υπερπύραυλο,σίγουρος οτι θα έφθανε στο πλανήτη του Αμίλκαρε. Επειδή όμως ούτε με το πιο δυνατό τηλεσκόπιο δεν κατάφερνε να βρεί που βρισκόταν ο άλλος πλανήτης,μόλις έμαθε οτι ο Αμίλκαρε ξαναεμφανίστηκε στη Γη,τον προσκάλεσε στη διαστημική του βάση. Ο Αμίλκαρε έφτασε ακριβής στο ραντεβού του και προσγειώθηκε ακριβώς δίπλα στη εξέδρα πάνω στη οποία ο υπερπύραυλος.πιο ψηλός απο ένα δεκαώροφο κτήριο,ήτα έτοιμος για εκτόξευση. -Αμίλκαρε,του είπε ο καθηγητής Ζανετ,σε ρωτώ με κάθε επισημότητα πού βρίσκεται ο πλανήτης σου και πως ονομάζεται. Ο Αμίλκαρε κατάλαβε οτι αυτή τη φορά δεν ήταν παιχνίδι. -Στη γλώσσα μας λέγεται Αμπουνστρακαλάτ,είπε. Είναι μια λέξη που δεν μεταφράζεται στις γλώσσες της Γης. Για να πας εκεί,πρέπει να ακολουθήσεις εκείνη τη κατεύθυνση.Εδειξε αόριστα κάποιο σημείο στο ουρανό. -Δεν νομίζω όμως οτι εσείς οι Γίηνοι είσαστε ακόμα έτοιμοι για ένα τέτοιο ταξίδι. -Κάνεις λάθος!Εγω είμαι πολύ καλα προετοιμασμένος και ο πύραυλός μου είναι αήττητος -Τότε κοιτάξτε αυτό το ντοκυμαντέρ που είναι γυρισμένο στον πλανήτη Αμπουνστρακαλάτ. Ο Αμίλκαρε τράβηξε τη μικρή κεραία ενός μικροσκοπικού βίντεο πάτησε ένα κουμπάκι Start κι αμέσως φάνηκαν στη οθόνη εξωγήινοι που με ατομικά όπλα και ακτίνες θανάτου προσπαθούσαν να καταστρέψουν όποιο ξένο διαστημόπλοιο προσπαθούσε να προσεδαφιστεί. Αντίθετα με τον Αμίλκαρε,φαίνοταν πραγματικά πολεμόχαροι και πανηγύριζαν κάθε φορά που ένα γήινο διαστημόπλοιο τινάζοταν στον αέρα.Το θέαμα σε καποιες σκηνές ήταν τρομακτικό. Αλλά ο Ζανετ το κοίταζε ψυχρά,προσπαθώντας μόνο να καταλάβει αν τα όπλα του φανταστικού του υπερπύραυλου θα ήταν σε θέση να αντιμετωπίσει εκείνους τους εξωγήινους. -Ξέρω τί σκέφτεστε,είπε ο Αμίλκαρε χαμογελώντας κι άνοιξε μια τηλεόραση που βρισκόταν εκεί κοντά. Στο video φάνηκε η συνέχεια της ιστορίας που είχαν δει λίγο πριν στη δική του συσκευούλα. http://www.youtube.com/watch?v=sTMqC43xCBY
-Ηταν ενα δικό σας τηλεοπτικό φίλμ.είπε,ένα απο τα πολλά που μεταδίδετε καθε μέρα.Ετσι φαντάζεστε τους άλλους πλανήτες.Γιαυτό είστε ακόμη ανώριμοι να τους επισκεφτείτε. Τώρα με συγχωρείς.Πρέπει να φύγω. Εκανε μια μικρή υπόκλιση και κατευθύνθηκε προς το διαστημόπλοιό του. -"Είναι φανερό" είπε ο Ζανέτ,"δεν θέλει να πάω στο Αμπουνστρακαλάτ,γιατί ξέρει οτι εμείς οι Γήινοι έιμαστε πιο έξυπνοι και δυνατοί απο τους κατοίκους του δικού του πλανήτη και φοβάται οτι θα τον κυριεύσουμε.Εγώ όμως,θα Πάω θέλει δε θέλει και μάλιστα θα με οδηγήσει αυτός ο ίδιος" Εκείνη τη νύχτα ο Ζανέτ δε κοιμήθηκε διόλου.Σκεφτόταν πως έπρεπε να καταστρώσει ένα σχέδιο.. Ο Αμίλκαρε επιβιβάστηκε στο διαστημόπλοιό του κι εβαλε τον αυτόματο πιλότο να οδηγεί όσο εκείνος χάθηκε σ`ένα όνειρο... Συνεχίζεται...
* Δεν χρειάζεται να σχολιάσετε.Αρκεί που ξέρω πόσοι θα με διαβάσετε. Η αλήθεια του καθένα............ Η ΑπολογίαΜου ζητηθηκε να απολογηθω.
Η μόνη απολογία που μπορώ να σας δώσω είναι ετούτη. http://www.angelfire.com/ut2/athens5thcentury/APOLOGIA.htm
Αν και ξέρω οτι τα κατηγορητήρια και οι απολογίες ειναι πάντα ευχάριστα αναγνώσματα, εν τούτοις αυτή εδω θα είναι κουραστική,οχι τόσο για το μέγεθός της μα κυρίως για την απουσία γαργαλιστικών λεπτομεριών. (Προς αποφυγήν υστερόβουλων "παραλληρισμών" επισημαίνω πως τα πρόσωπα και τα γεγονότα ουδεμίαν σχέσην έχουν με την δική μας πραγματικότητα.) Δεν το παραθέτω για να διδάξω μα για να διδαχθώ.
Οσοι με γνώρισαν,με κατάλαβαν,με εκτίμησαν,με αποδέχτηκαν και τέλος με αγάπησαν για το ολον μου- συμπεριλαμβανομένων και των αδυναμιών μου -δεν χρειάζοντε ουτε την απολογία μου ούτε απαντήσεις.΄ Σε αυτούς μονάχα απευθυνόμενη
κι ας είναι μονάχα ενας!
λέω:
Εγω το κώνειο το ήπια
αλλά δεν πέθανα...
και είμαι ακόμη εδω!
...
Ενας χαμένος ήλιος
¨αγρια μεθυσμένος με το φως του
φέρνει βόλτα το μικρό πλανήτη
Τυλίγοντε τα νήματα στ`άγουρο
κεφάλι
και ζαλίζεται
Γι`αυτό τα όνειρα είναι τόσο μπερδεμένα
στο μετάξι τους
κι η χρυσαλλίδα μέχρι που ξεχνά
πως χρωστά τα χρώματα
για φτερά
εφήμερα.
Λυδία-Ν
Καλησπέρα διαβάτη
Ο κρίνος της ΑναγέννησηςΠερπατάω όσο αντέχω κι αντέχω όσο περπατώ...
Η κάθε στιγμή έχει τη δική της αίσθηση, το δικό της μυστήριο… κι εγω ποτέ δεν χάλασα την τάξη των πραγμάτων. Σαν μια χορδή που σπρώχνει το δεξί μου πόδι πάνω στους δρόμους
κι ύστερα μια άλλη τ`αριστερο
κι ολόκληρο το σώμα να κρατά τις νότες και τους στίχους ρυθμικά μέσα μου ενώ ταυτόχρονα, το μυαλό φυσάει στις αντοχές.
Περπατώ σε πέτρινα δρομάκια που μοιάζουν να με προσκαλούν σε έναν μεσαιωνικό λαβύρινθο που πάντα ονειρευόμουν να χαθώ.
Και «χάθηκα».
για να ξναβρεθώ στην Αναγέννηση.
Σε μικρή απόσταση περιδιαβαίνουμε την περίφημη Piazza della Repubblica, μία από τις κεντρικότερες πλατείες της Φλωρεντίας, που αποτέλεσε άλλοτε την αγορά και
Κι ύστερα να κι η Piazza della Signoria, που ξεπρόβαλλει στολισμένη με το εκπληκτικό Σιντριβάνι του Ποσειδώνα,
Ενας street artist ζητά το χέρι μου σε γάμο κι σε έναν αστείο χορό του Ησαϊα.
Με το πανίνι στο χέρι- μισοφαγωμένο- στο τέλος ενός δρόμου το τοπίο μου κόβει την ανάσα. Το ποτάμι –ο Άρνος- μια πόλη να ακολουθεί την καφέ νησταγμένη ροή του, και ύστερα να χάνεται στον γαλάζιο ορίζοντα με μιά μονάχα διακοπη. Μια γέφυρα..Η φημισμένη Ponte Vecchio.
Τούτη η γή που πατούν οι γυμνές πρισμένες πατούσες μου, είναι πόλη της τέχνης και της κουλτούρας που γέννησε καλλιτέχνες παγκοσμίου φήμης (τον Τζοττο, Μπροντελέτσι,τον Μιχαήλ Άγγελο,τον Μποτιτσέλι και τον Ντοναντέλλο) Η πνευματική μάνα της άνοιξης κι η αφύπνιση της ανθρώπινης φύσης από τα δεσμά της χειμερινής νάρκης.
Η γεννέτηρα μιας ισχυρής τάσης για πνευματική ελευθερία και αξιοποίηση της γήινης ζωής,που ζητούσε να ικανοποιήσει τις πνευματικές της ανησυχίες με τη σπουδή των προγόνων. Η πόλη τούτη, που η αναπνοή της γαργαλάει την ψυχή μου είναι ο κρίνος της Αναγέννησης!  Είναι η βόλτα στο ποτάμι, κι ο αντικατοπτρισμός των πανέμορφων κτιρίων στα νερά του Άρνου. Οι βαρκούλες πάνω στη νωχελική ροή του και οι ξέφρενες πτήσεις των περιστεριών σε όλες της πλατείες της... Είναι το Campanille του Τζιόττο, και ο «Ερχομός της Άνοιξης» του Botticelli Η μυρωδιά του καφέ σε κάθε γωνιά καιτο Queen Victoria με τα αμέτρητα πιάτα ζυμαρικών που σερβιρισμένα ζεσταίνονται μπροστά στα μάτια μου.  Είναι όλες οι αποχρώσεις του καφέ, το χρώμα της γης και του κεραμιδιού. Η φλωρεντία είναι το γλύστριμα μου ανάμεσα στα σοκάκια των αιώνων της και το κρυφτό ανάμεσα στον μεσαίωνα την αναγέννηση και το σήμερα.
Σαν κινούμενο έργο τέχνης γερνά με χάρη και γοητεία και η αξία της συνεχώς μεγαλώνει Η ατμόσφαιρα άρχισε να δροσίζει...
κι εμείς έπρεπε να πάρουμε το τρένο επιστροφής
για την Αιώνια Πόλη..
και την villa Borgese...
This is just pictures without words for explaining how I process
Δεσμώτης στον ίλιγγο της σκιάς των λέξεων μια σειρήνα ζητάει τη φωνή μου
Τι θέλω πια και μιλώ? Αφού το ξέρω: Μέσα μου είναι οι εικόνες που έχουν εικόνα.
*σημαντική υπενθύμηση: Οσοι έχουν λάσπη στα παπούτσια τους παρακαλω να μην μπαίνουν μέσα ουτε καν απ τα παράθυρα να κοιτάν. Ετουτο το σαλόνι δεν διαθέτει χαλάκι!! *επίσης το χίλιοι κάλοι χωράν εδώ δεν ισχύει. Μέσα μας είναι που τα τοπία έχουν τοπίοΚολημένο το προσωπό μου πάνω στο κρύο τζάμι του τρένου.
υποταγμένη σχεδόν πάνω στους δρόμους επιθυμιών ταξιδεύω προς τα εκεί απ `οπου έφυγα. Αφημένη στο σιδηρόδρομο του κορμιού μου, αναζητῶ μίαν ἀκτή να φράξω με φοίνικες ἢ καλάμια ἕνα και μοναδικό μέρος του ορίζοντα. Συμμαζεύοντας το ἄπειρο, σε μια κουκίδα του χάρτη που χει ρουφήξει το νου σ`ενα αλλο ταξίδι. Δεν υπάρχει..δεν υπάρχει..με διατάζω Για να ταξιδέψω φτάνει να υπάρχω .............................................
Βρίσκομαι σε μια ευθεία προς την Πίζα. Στην black list πια για τα ταξίδια μου τα intercity!!Δεν προλαβαίνω απ την ταχύτητα τίποτα να δω.
Μελαχροινή?ωχρά?κυματίζουσα η φύση έξω απ το τζάμι?Αφηγηματικά κενά... Μέσα μας είναι που τα τοπία έχουν τοπίο. don't look up don't look down don't look around.. my oblivion ...............................................
Στη μικρή συμπαθητική πόλη,μας καλοσωρίζει περασμένα μεσάνυχτα η Σαβίνα..Εχει φάει κανείς στις 2πμ χορτόπιτα ,γαλοπούλα λεμονατη και ενα μπωλ με φράουλες πασπαλισμένες με ζάχαρι και κονιακ? Εγώ!! σαν λυκος!
Εκτός απο καλή μαγείρισσα η Σαβίνα μου εχει το πιο ωραίο, μόνιμο ανθρώπου χαμόγελο!! Μια ακόμη μετανάστης εξ αιτίας της ατέλειωτης λίστας αναμονής για μια ειδικότητα στην ιατρική. Γιώργο θα σου την γνωρίσω τον Αυγουστο που θάρθει. Eγερτήριο του ψάρακα 7:30πμ.
-Αμαν βρε Σαβίνα!! και του χρόνου εκεί θάναι ο Πυργος. - Ξέχασες πως πρέπει να προλάβουμε να πάμε και στην lucca? (καπουτσίνο..αχ πως πεθύμησα ενα μέτριο ελληνικό! ενα ζεστο κρουασάν με λιωμένη σοκολάτα..λίγες σταφίδες στη χούφτα μου.. να μην ξεχάσω την φωτογραφική μηχανη και το νερό.)  Το ερώτημα: γιατί άραγε έχει στραβώσει ο πύργος τις Πίζας? με ακολουθούσε σε όλη τη διαδρομή προς την Piazza dei Mirakolli (Κήπος των θαυμάτων) . Απ την Πυλη του μεσαιωνικού τείχους που την περιβάλει προβάλει η πρώτη του εικόνα.Στεκόταν σε μια εύθραυστη ισορροπία «φλερτάροντας» με τους νόμους της βαρύτητας. Ναι είναι εμφανης η κλίση του. Το ερώτημα εξακολουθεί να με βασανίζει:Βρε λές να στράβωσε γιατί όλοι πάνε στον πύργο του Άιφελ ? Ακουμπώ σκεφτική σε ενα κολωνάκι περίφραξης για την προστασία του γκαζον. Ενας φύλακας σφυρίζει σε μια παρέα αγοριών που ποζάρουν σε αναμνηστικές φωτογραφίες ταλαπατώντας το.  Ενα σύμπλεγμα απο τρία κομψοτεχνήματα - σε ρομάνικο ρυθμό επενδεδυμένα με το χαρακτηριστικο λευκοπράσινο της Τοσκάνης κραυγαζαν το ίδιο μεγαλόπρεπα οσο και τον 14ο αιώνα Μια ξεναγός εξηγουσε την χρήση του καθενος. Ο Καθεδρικός ναός ,
το Βαπτηστήριο
και το κωδωναστάσιο.
Ω!!ναί ο περίφημος λοιπόν πύργος της Πιζας δεν ήταν ο πύργος μιας ξανθομαλούσας που περίμενε με την σιδερένια κλειδαριά αγνότητας τον Ιππότη της. ¨ηταν το κωδωνοστάσιο της εκκλησίας! Ακουγα... Κτισμένη δίπλα στον ποταμό Αρνο, σε μια περιοχή που τα παλαιότερα χρόνια συχνά πλημμύριζε
-με αποτέλεσμα το υπέδαφος να είναι σαθρό-
οφείλεται στο ότι όλα τα παλαιά οικοδομήματα της πόλης έχουν κλίση, άλλα μικρότερη - άλλα μεγαλύτερη. Οι τσιμεντοενέσεις της τελευταίας προσπάθειας αναστύλωσης είχαν μερικό αποτέλεσμα.
Πλησιάζω με δέος τον Πύργο.Το σώμα μου πέρνει μια κλιση υποστήριξης.Με μιά κίνηση να νικήσω τον φόβο μην και πεσει πάνω μου.. τον ακουμπω με την παλάμη μου. Είν η κολητή μου- σταυροκοπιέται και φωνάζει.. -Βλέπω.. Δεν με πιστεύετε? Να! το λέιει κι η Σαβίνα Δές την ολοφάνερη γωνία που σχηματίζεται ανάμεσα στο πύργο και στον καθεδρικό ναό στην πρωτη φωτο και δες τον εδω. ...................................................
Χρειαζόμαι κάτι να πιώ επειγόντως.Το θαύμα μου δεν συγκλόνισε μόνο τους παρευρισκόμενους μα και εμένα Κάποιοι ντόπιοι με πλησιάζουν με απειλητικές διαθέσεις...είναι προφανές Η ζημιά που έκανα ήταν τεράστια! Ολόκληρη η οικονομία της πόλης στηρίζεται σε αυτή την δήθεν παράδοξη κλίση αυτού του μνημείου.(Αντε και στους Ελληνες φοιτητές) Πως τόλμησα? Ο τουρισμος της θα αποθάνει μαζί με την δόξα που της απέμεινε απο τον μεσαίωνα τότε που ήταν μεγάλη ναυτική δύναμη. Οι μόνοι ευχαριστημένοι, το ξέρω..Θα είναι πια οι Ολλανδοί που μέχρι τώρα αμφισβητούσαν τα πρωτεία του κεκλιμένου Πύργου της. Τώρα το κτήριο του 12ου αιώνα στην πόλη Μπέντουμ της χώρας τους θα είναι το μοναδικό κεκλιμένο κτήριο στον κόσμο. Κανάλια...κι ολόκληρη η επιστημονική παγκόσμια κοινότητα θα ασχολιώταν πιά μαζί μου. Πως?ποιά άμπρακατάμπρα είπα?θαύμα? ή τηλεκινητική δύναμη του εγκεφάλου μου?Τί βάρος έχω? Ποιά η οστική μου δύναμη? Μπρρρ..με βλέπω πειραματόζωο.. Πρέπει να φύγω... Εκο,Εκι Αζαράκ Εκο,εκο Εκο Ζαμιλακ, Εκο,Εκο Κερνουνός Εκο,Εκο Αραδιά (ξόρκι για να γίνεις αόρατος)  Προχωράμε βιαστικά προς το σύγχρονο κέντρο της Πίζας. Χρειάστηκαν περίπου είκοσι λεπτά οδοιπορίας για να πεις πως είδες οτι τα είδες όλα Τίποτα ιδιαίτερο, μα αποπνέει εναν αέρα πολιτισμού. Κομψή,γοητευτική,ήρεμη, διχασμενη απο τον νωχελικό Αρνο. Οι πρώτες γουλιές απο αγιόκρασο με καντούτσι στάθηκαν στον ουρανίσκο ρευστή απόδειξη πως είμαι μια θεα! Αγιόκρασο με καντούτσι! Κάτι σαν φιλί απο amaretο.
Τι παράξενο ον ο άνθρωπος! Διχασμένος ανάμεσα στον πόθο να ριζώσει και αυτόν της φυγής. Ανάμεσα στην επιθυμία της απόδρασης σε άγνωστα, μαγικά μέρη και την επιστροφή στην Ιθάκη του. ....................................................
 Μεσημεριασε όταν πήραμε το τρένο για τη lucca ιδιαίτερη πατρίδα του Πουτσίνι.
 Η βολτα μας ξεκίνησε περπατωντας πάνω στα τείχη που την περιστοιχίζουν.Μια ατέλειωτη συστοιχία σκιερών δέντρων εχει παρει την θέση απο τις πολεμίστρες. Ζευγαράκια και παρέες ζωηρων παιδιών μας προσπερνουν με τα ποδηλατα.
  Κατηφορίζοντας προς το κέντρο αυτης της χαλαρής σε ρυθμούς πόλης ξεχωρίζω μια πλατεία χτισμένη στα ερείπια αρχαίου αμφιθέατρου με διατηρημένο ένα τέλειο οβάλ σχήμα,
 Σε ενα πλάτωμα στήνεται η εξέδρα κάποιoy festival ενω σε μια γωνια ένας σύγχρονος τροβαδούρος προβάρει το Boulevard Of Broken Dreams των Green Day  Ετρουσκικά ερείπια και αναγεννησιακές εκκλησίες,όλα σε αποστάσεις περιπάτου  .
Θα μπορούσα να μείνω εκεί τουλάχιστον μια βδομάδα,αλλά ο χρόνος δεν είναι ποτέ αρκετός. Ούτε κάν στο κοντινο παραλιακο θέρετρο αυτης της θαυμάσιας τοσκάνικης επαρχίας δεν προλάβαμε να πάμε. Καμμιά φορά χάνοντε τα τρένα μα οι πόλεις είναι ακόμη εκεί και περιμένουν Μια απεργία των οδηγων στα τρένα στάθηκε η αιτία να επιστρέψουμε αργά και κατάκοπες στην Πίζα εγω σχεδίαζα ένα κόλπο εξαφάνiσης της Βουλής της Μίζας. (μαθηματικός του μεσαίωνα γεννηθείς στην Πίζα) Νατος πάλι ο dan brown μπροστά μου... Στο δρόμο για την φλωρεντία.... Μια βόλτα στο ΜεσαίωναΔε λέω καλή και χρυσή η Autostrade αλλά μονότονη.
Κοιτώντας απ το τζάμι του λεοφωρείου το επαρχιακό δίκτυο της Τοσκάνης θυμίζει κάτι από αυτό της Ελλάδας με εξέρεση την σχεδόν παντελή έλλειψη κακοτεχνιών στους δρόμους . Το συναίσθημα του διαρκούς ρίσκου για την ζωή του ταξιδιώτη απουσιάζει Η διαδρομή καλύπτει τα χωριά της περιοχής κρασιού Chianti Classico που διακοσμείται με τα αρχαία κάστρα και φάρμες. Οι αμπελώνες και οι δασώδεις λόφοι του Chianti, ριτενούτο του ανέμου.Τα μικρά κι άνομβρα ποταμάκια είναι το στακάτο στη μελωδία της φύσης..κι ωσπου να παιχτεί το πιανίσιμο απ τα νυσταλαια χωριουδάκια να σου και η Σιένα....
 Ξαπλωμένη στην πλακόστρωτη Piazza del Campo, απολαμβάνοντας τη ζεστή λάμψη της μαγιάτικης ηλιοφάνειας προσπαθώ να αγνοήσω τις ροές των τουριστών, τις περιστροφικές κινήσεις τους γύρω από τα χτένια σε σχήμα τετράγωνο.  Κλείνω τα μάτια.Στο μυαλό μου τρεμοπαίζει η εικόνα της πόλης τα χρυσά χρόνια που αγαπούσε την σπατάλη φιλοτεχνώντας τα κτηριά της απ τους καλυτερους ζωγράφους και γλύπτες(Donatello Ghiberti,Jacopo della Quercia,Ambrogio Lorenzetti..), λίγο πριν από την επιρροή της πανώλης. Τότε που τα χρώματα στα κτήρια ανταγωνίζονταν το ουράνιο τόξο. Με κλειστά τα μάτια,χαμένη στο χρόνο -κάπου στον 13ο αιώνα -παρακολουθώ μια εντυπωσιακή φιέστα-ιπποδρομίας το palio. Ενα χρωματικό μείγμα έφιππων ευγενών, έμπόρων, μαγαζάτορων και χωρικών να συμμετέχουν στην χαρά της γορτής.Μια πόλη που τίποτα δεν έδειχνε πως υπέφερε κάποτε απο την τυρανία της φεουδαρχικής τάξης.
 Τα μικρά kafe-restoran που την περιβάλουν όλα ασφυκτικά γεμάτα ακόμη στα έξω τραπεζάκια τους. Καπου εκει απόλαυσα ραβιόλια και το ντόπιο κρασί του Κιάντι  Στο palazzo chigi caracini οπου στεγάζεται η Αcademia Μusicale Chigiana ταξιδευσα με ήχους Enio Moricone .
 Θυμήθηκα την μαέστρο μας- της χορωδίας Τρικάλων,της οποίας είμαι μέλος- που την είχε αναφέρει σαν την μεγαλυτερη μουσική ακαδημία απ όπου πέρασαν οι μεγαλυτεροι συνθέτες της κλασσικής μουσικής. Λειτουργέι εως και σήμερα έχουσα σημαντική αίγλη και προσφορά.  Κατηφορίζοντας στα μαγευτικά σκοτεινά μεσαιωνικα σοκάκια της, παρατηρώ οτι εδω συγκεντρώνοντε ολοι οι ρυθμοί της τοσκάνικης αρχιτεκτονικής και μια ποικιλία γραμμών στα πορτοπαραθυρα.  Δίχωρα παράθυρα με γλάστρες, πράθυρα αψυδωτά.τετράγωνα με λεπομέριες γιρλάντας..
Οικόσημα, πολυόρωφα αρχοντικα καλοδιατηρημένα
 μα και φτωχόσπιτα να ξεκουράζοντε στο πράσινο ξεχασμένα απ το χρόνο
 Ως προορισμό αξίζει κανείς να της αφιερώσει μία μέρα για να την περπατήσει.Τα πόδια είχαν συνηθίσει πιά στην πεζοπορία.Μια βόλτα στο πάρκο της πανω στα τείχη με βοήθησε να να επανέλθω στον 21ο αιώνα. Η θέα?Ενα κράμα παραδοσιακής - γραφικής αρχιτεκτονικής στο κέντρο της,με όλα τα στοιχεία μιας σύγχρονης πόλης να την περιβάλουν. Σε τούτη τη γωνιά δεν είχα καμμία διάθεση για φωτογραφίες.
 Η μελανχολική ατμόσφαιρα της πόλης δεν ξεκρέμασε διόλου το χαμόγελό μου.
Μα ένας ήχος...
Σε κάποιο σημείο αυτού του πάρκου στάθηκα για ενα τέταρτο της ώρας, ακούγοντας τσαζ μουσική.Δεν ξέρω απο πού κυλούσε ο ήχος της. Ξέρω όμως πως με κάποιον τρόπο με έφερε κάπου στην Βόρεια Ελλάδα..
 .Η Σιένα ειναι μια αισθητήρια εμπειρία. Αν δεν υπήρχαν τα βήματα των τουριστών,το duomo της-καθεδρικός ναός- οπου κραυγάζει το λευκό και πράσινο χρώμα των μαρμάρων του, κι ο ήχος της καμπάνας, θα νόμιζε κανείς πως όλα εδω αναμένουν το μαύρο θάνατο.
Την πανώλη που άφησε στη μέση την αναγέννησή της.
Μα η ζωή συνεχίζει....
ταξιδεύοντας προς Πιζα
..
Αιώνια ποληΚαλως σας βρίσκω φίλοι μου.
Το εισητήριο και τούτου του ταξιδιού έληξε. Οι βαλίτσες επέστρεψαν γεμάτες χαμόγελα και συναρπαστικές αναμνήσεις.Παραλίγο να πλήρωνα και πρόστιμο για το υπέρβαρο. Δεν θα σας κουράσω με πληροφορίες ιστορικής φύσης. Μπορείτε αλλωστε να βρείτε σελίδες αρκετές στο ιντερνετ. Θα προσπαθήσω με όσο πιο σύντομο γραπτό λόγο μπορώ(δύσκολο γιατί μια λογοδιάροια την έχω..) να σας μεταφέρω όσα χάιδεψαν τις αισθήσεις μου.
Οι φωτογραφίες (που έβαλα στα άλμπουμ κι ομολογώ είναι πάμπολλες ίσως κουράσουν όσους θελήσουν να τις δούν) μαρτυρούν απο μόνες τους τον πλούτο του πολιτισμού και της τέχνης αυτής της Αιώνιας πόλης.
Δικαίως το κέντρο της εχει καταχωρηθεί στην λίστα των Μνημείων παγκόσμιας κληρονομιάς.
Μνημεία απαράμιλλης κι εκπληκτικής αρχιτεκτονικής. Πλούσια σε δημιουργικότητα,που ξεχωρίζει για τη φινέτσα της, τη μόδα, το καλό γούστο την πλούσια αγορά.Πόλη που συνδυάζει τη γοητεία του παλιού με τον μοντέρνο τρόπο ζωής.Πλούσια ακόμα και σε γεύσεις, τρατορίες και γραφικά καφέ.Η πόλη της τέχνης και της κουλτούρας που γέννησε τα μοναδικά ταλέντα Ντα Βίντσι,Μιχαήλ Άγγελου, Μποτιτσέλι,Παγγανίνι και άλλων πολλών. Μια πόλη που καταφέρνει σε καθε της γωνιά να δένει το παρελθόν με το παρόν
"Στη Ρώμη σε κυνηγούν οι μυρωδιές και οι αιώνες" έγραψε πριν από ενάμιση αιώνα ο Σταντάλ.
Μετά από σχεδόν τρεις χιλιετίες ιστορίας εξακολουθεί να είναι μια μητρόπολη του κόσμου.  H διαβόητη Φοντάνα ντι Τρέβι- πρώτη βόλτα στην πόλη- μου έκοψε με την πρώτη ματιά την ανάσα! Ο Ποσειδώνας με το φτερωτό άρμα του, το οποίο σύρουν δύο τρίτωνες δεσπόζει επιβλητικός, ενώ θαλάσσια άλογα στηρίζουν ενα κοχύλι, πάνω στο οποίο στέκεται περήφανο το άγαλμα του Ωκεανού.Κατάφερα ανάμεσα απο χιλιάδες κόσμο να την προσεγγίσω. Εκανα και εγω τις ευχές μου-3 τον αριθμό-η μια να ξαναπάω. Την τελευταία μέρα την επισκέφτηκα βράδυ και ήταν πραγματικά μια αίσθηση ονειρική.
Κρίμα που...αλλα είπαμε έκανα 3 ευχές.  Η κατασκευή της ανατέθηκε το 1732 στον Νίκολα Σάλβι και αποπερατώθηκε το 1926!!!!  Περπατώντας ανάμεσα απο ανήλιαγα στενά φτάνω στην, στολισμένη με βουκαμβίλιες για μια επίδειξη μόδας, μαγευτική Πιάτσα ντι Σπάνια.Λόγω βροχής η πασαρέλα αναβλήθηκε οπότε βρήκα ευκαιρία να δοκιμάσω το δικό μου ταλέντο
 Το πρώτο μου επίσημο εσπρέσο στο καφέ Γκρέκο στην via Condoti.O πιο ακριβός δρόμος της Ρώμης και για τους λάτρεις της μόδας ο πιο ονειρεμένος δρόμος του κόσμου, γεμάτος με τις πανάκριβες μπουτίκ όλων των μεγάλων μόδιστρων.
Δεν μπόρεσα να αντισταθώ. Αγόρασα ενα ζευγάρι γόβες κι ενα φόρεμα..δεν λέω μάρκα..παντως καίει.(Οχι μάρκα με`έκαψες) Ακολουθώντας στενά δρομάκια όπου νομίζεις πως η ιστορία είναι νωπή φτάνουμε στο Pantheon.Ψιλόβροχο.. Η αίθουσα σκοτεινή και δεν κατάφερα να βγάλω καθαρές φωτογραφίες.
 Πρώην ειδωλολατρικός ναός και χριστιανική εκκλησία μετέπειτα, αποτελεί τέλειο δείγμα κλασικής αρχιτεκτονικής αρμονίας, με τον μνημειώδη ολοστρόγγυλο θόλο του ο οποίος είναι ανοικτός στο κέντρο.Τα νερά της βροχής που στάζαν απο αυτή την οπή ακολουθούσαν μια διαδρομή που οδηγούσε σε 4 τρύπες στο αδιόρατα επικλινές δάπεδο. Εκπληκτικό το άγαλμα της Παναγίας της Πέτρας καθώς και ο τάφος του ζωγράφου Ραφαήλ. Παγωτό κι επιστροφή.Την είχα ήδη λατρέψει την Ρώμη απο την πρώτη μέρα.
 Δεύτερη μέρα Κολοσσαίο!! τί να πω γιαυτό? Είναι πραγματικά οξύμωρο το συναίσθημα που μου δημιουργήθηκε όταν αντίκρισα αυτό το πραγματικά κολοσσιαίο και άκρως επιβλητικο μνημείο,σκεφτώμενη ότι πριν από δύο χιλιάδες χρόνια, πέρα από τις εκδηλώσεις,
εκεί λάμβαναν χώρα οι φρικιαστικότερες σφαγές ανθρώπων και ζώων.Οι ταινιες Μπεν Χουρ και Μονομάχος δεν είναι παρά η παρελκυστική,επιχρυσωμένη απεικόνηση μιας βάρβαρης παρελθοντικής εποχής αυτου του πολιτισμού. Το διασημότερο αξιοθέατο της πόλης πλημμυρίζει από τουρίστες κάθε ώρα, μέρα και εποχή του χρόνου.Ευτυχώς ημασταν τυχερές και δεν χρειάστηκε να περιμένουμε ώρες στην ουρά για να μπούμε οπως μας είχαν πεί.Ανατρέχοντας στις γνώσεις μου ως αρχαιολόγος θυμήθηκα ότι η ονομασία του αμφιθέατρου Κολοσσαίο προέρχεται από τον επιχρυσωμένο Κολοσσό του Νέρωνα, όπου παρουσιαζόταν ως ο θεός ήλιος. Σχεδόν δίπλα του και μέσα στο ίδιο πάρκο στέκεται καμαρωτή η μεγαλύτερη θριαμβική αψίδα που σώζεται σήμερα, αυτή του Κωνσταντίνου.  Το πράσινο παντού γύρω συναγωνίζεται το γκρίζο του μάρμαρου και τις πέτρας.Ενα μικρό διαλειματάκι στο διπλανό παρκάκι και..  Μερικά βήματα πιο πέρα ξεκινά η βόλτα των αιώνων,οπου βρίσκεται η είσοδος για την Αρχαία Αγορά  Βγαίνοντας από την αγορά από τη μία πλευρά αντίκρυσα το Καπιτώλιο (ή Λόφος Καπιτωλίνο) με το φοβερό μπρούτζινο άγαλμα του Μάρκου Αυρήλιου και από την άλλη το Monumento a Vittorio Emanuele και την εντυπωσιακή Piazza Venezia που το περιβάλει.  Πρόκειται για ένα εκπληκτικό αναγεννησιακό παλάτι προς τιμήν του Βασιλιά του οίκου της Σαβοΐας, Ξεχωρίζει για τον Τάφο του Άγνωστου Στρατιώτη καθώς και για το Μουσείο της Παλιγγενεσίας που στεγάζει. Ωστόσο, αυτό που με θάμπωσε είναι τα δύο τεράστια μπρούτζινα άρματα που δεσπόζουν στην κορυφή του και είναι ορατά από κάθε λόφο ή ψηλό σημείο της πόλης. Τα έβλεπα την επομένη ημέρα απο τον τρούλο του Βατικανού χιλιόμετρα μακρυά. Δεν είχα κουράγιο να μπω στο Palazzo Venezia με τα φημισμένα έργα τέχνης.  Προτίμησα να καθήσουμε στην πλατεία στο cafe που διακρίνεται μια τέντα σε μια γωνιά, για ένα εσπρέσο και μια ανάσα και συνεχίσαμε για το κέντρο της πόλης.
Piazza Navona.. είναι μία τεράστια πλατεία γεμάτη καλλιτέχνες του δρόμου που ζωγραφίζουν επί τόπου υπέροχους πίνακες.Εδώ δεσπόζει το μυθικό γλυπτό του Μπερνίνι με τις δύο εντυπωσιακές κρήνες που απεικονίζουν τους τέσσερις ποταμούς του κόσμου.
Κάθε νύχτα γίνεται ένα ξέφρενο πανηγύρι στις αμέτρητες τρατορίες γύρω-γύρω. Στην πλατεία Campo de Fiori βρίσκεταιη κατοικία της μυθικής Φλόρα Τόσκα,ηρωίδα της ομώνυμης όπερας του Πουτσίνι.Σ`αυτή την πλατεία είπιαμε το κοκτέιλ μας κατα την συνήθεια των ιταλών αργά το βράδυ. Η Ρώμη είναι ένα όνειρο που δεν τελειώνει ποτέ, μια διαρκώς ανανεούμενη οφθαλμαπάτη που την κουβαλώ ακόμη στα μάτια μου και νομίζω για πάντα και στην ψυχή μου.
Πρέπει να πω πως αν δεν είχα την αγαπημένη μου φίλη Δήμητρα που σπουδάζει ιατρική στην Ρώμη,δεν θα ήξερα απο που να αρχίσω την περιήγησή μου. Τα μνημεία πολλά και το καθένα με την δική του ομορφιά και ιστορία. Το μυαλό μου ακόμη δεν έχει επεξεργαστεί τις εντυπώσεις,το δε πόδια μου....αδυνατούν πλέον να κάνουν 5 βήματα!! (εχω κάνει κατι μηριαίους και γλουτιαίους..μαρμάρινο άγαλμα σας λέω!)οτι δείτε στις φωτόγραφίες το περπάτησα σπιθαμή τη σπιθαμή το βλέμμα μαγεύει σε τέτοιο βαθμό τα πόδια που τα αναγκάζει να συνεχίζουν παρά την όποια κούραση. Τα μνημεία που υψώνονται γύρω της σε κάνουν να χάσεις την επαφή με τον χρόνο. Ακούραστη,διψασμένη,πεινασμένη-μεταφορικά .Οσο για το κυριολεκτικά...μπουκαλάκι με νερό(3 ευρώ το μικρό παρακαλώ στα αξιοθέατα 2 στα restoran και kafe!!πανίνι στο χέρι(τόστ),εσπρέσο σχεδόν στο πόδι και τουλάχιστον ένα παγωτό καθημερινά(υπέροχες γεύσεις) Μονο δείπνο κατάφερνα να φάω σαν άνθρωπος.
 Η τρίτη μέρα αφιερωμένη στο Βατικανό.
Εδρα της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, αποτελεί το σημαντικότερο αξιοθέατο. Στην μνημειώδη βασιλική του Αγίου Πέτρου, το γλυπτό του Μιχαήλ Άγγελου,η "Πιετά" (η Παναγία με το άψυχο σώμα του Χριστού) με έκανε να αναρωτηθώ πώς είναι δυνατόν ένα ογκώδες ανδρικό σώμα να χωράει σε μία γυναικεία αγκαλιά χωρίς να χάνεται η αίσθηση της κλίμακας. Από τον τρούλο του Αγίου Πέτρου, ανέβηκα περί τα 600 σκαλοπάτια. ναι ναι!!υλόγησα την ευελιξία του μικροσκοπικού μου σώματος βλέποντας τους άλλους να προσπαθουν να διπλώσουν για να χωρέσουν στο τούνελ της ανάβασης!!Αποζημιώθηκα για την όποια ταλαιπωρία με την εντυπωσιακότερη θέα της Ρώμης.   Με πόδια πρισμένα, σχεδόν σερνάμενη,οταν κατέβηκα, περπάτησα την Via della Conciliazione που οδηγεί στο περίφημο Castel Sant’Angelo.
 Ας όψετε ο Dan Brown με το Illuminati.Σκέφτηκα να βάλω τα πόδια μου στον Τίβερη κάποια στιγμή μά τα θολομένα νερά του με φόβησαν κι έτσι την άραξα στα σκαλοπάτια κάνοντας ένα νοερό ταξίδι ακολουθώντας την ροή του.  Λίγο πρίν είχα χαθεί στο χρόνο μέσα απο αίθουσες αυτοκρατόρων, μοναχών, γλυπτών, χαλιών,παπύρων, των αυτοκρατόρων...Κόλησα σαν μια φιγούρα σε τοίχους με νωπογραφίες του περουτζίνο και του Μποτιτσέλι.Μιλώ για τα μουσεία του βατικανού.. Δυστυχώς στην Καπέλα Σιξτίνα με τα 4 δωμάτια του Ραφαήλ και την φιλοτεχνημένη από τον Μιχαήλ Άγγελο οροφή,απαγορεύεται η φωτογράφηση, αλλά το θαύμα αυτο των αιώνων που επιτυχώς διασώζεται μέχρι σήμερα μετά απο πολύχρονες εργασίες συντήρησης, θα μείνει ανεξίτηλη φωτογραφία της μνήμης μου. Ανεξάρτητο κρατίδιο όπως γνωρίζετε το Βατικανό χρειάστηκε μια ολόκληρη ημέρα περιήγησης απο μόνο του και δεν έφθασε φυσικά. Αλλα καλύτερα.Ετσι κι αλλιώς δεν άντεχα άλλο να βλέπω.Ο πλούτος ξεδιάντροπος, προκλητικά ορατός παντού ολόγυρα οδήγησε αναπόφευκτα την σκέψη μου στην πτώχεια.Ανισότητες και αδικίες που μαστίζουν ολόκληρες γειτονιές του κόσμου μακρυνές και εθελοτυφλικά άγνωστες για τούτο τον παράδεισο.
 Χρειάστηκα 3 amareto το βράδυ για να ξεχάσω την καθημερινή σταύρωση του ανα τον κόσμο φτωχού κι άρχισα να μοιράζω καντήλια στους ανα τους αιώνες πάπες.Μη ρωτήσετε τί έλεγα σιγομουρμούριζα περιδιαβαίνοντας τις κρύπτες με τους τάφους τους.
Γύρισα πάντως λίγο πίσω και αναρωτήθηκα αν μοιράζουν ακόμα συνχωροχάρτια σε άλλη μορφή.Ναι ήταν αμαρτωλές οι σκέψεις μου.πάλι καλά που που καταργήθηκε η ιερά εξέταση!Μα είναι στιγμές που έχω την αίσθηση πως ο μεσαίωνας μπαίνει απο κάποιο παραθυράκι του χωρόχρονου, και αγκαλιάζει κάποιες εκφάνσεις της ζωής μας ακόμη και σήμερα. Ουπςς.. ξέφυγα!!!
Οι αποδείξεις που οφείλω για την ανόρθωση του πύργου της Πίζας,στο επόμενο επισόδειο.Ετσι κι αλλιώς το ταξίδι έχει και συνέχεια...
Σας ευχαριστώ όλους για τις ευχές σας.Όπως καταλάβατε πιάσαν
 Το κεφάλι κάτω τώρα..έφυγααααα
Ετοιμάζω ταξίδι του μυαλού και του χάρτη μου.Μερικές φορές σκέφτομαι πως το δώρο που μου`καναν οι μοίρες σαν ήμουν μωρό στην κούνια μου, ήταν ενα πακέτο εισητήρια για ταξίδια.
Ταξίδια του νου και του σώματος.Κι όταν ακόμη κάθομαι σε απόλυτη ακινησία,χωρίς να κινώ χέρια ή ποδια ταξιδεύω σε θάλασσες και χώρες αγνωστες μακρινές.Σε μια απέραντη ευλογία πραγματικών η φανταστικων κόσμων. Αυτή η ακατάπαυστη ανάγκη για φυγή που είχα απο παιδί νομίζω πως ήταν το κίνητρο να σπουδάσω αρχαιολογία. Θα μου πείτε και γιατί δεν έγινες αεροσυνοδος΄η μαρκόνισα? και πώς κατέληξες τελικά αισθητικός? Αυτό είναι θέμα διήγησης ένος απο τα ταξίδια της ζωής μου.. Μου λείπαν κάτι ψιλά αφ`ενός και αφετέρου τα ταξίδια μου ήθελα να χάνοντε στους αιώνες. Το ταξίδι είναι ο βασιλιάς και ο νούς μου τ`άλογο που πάνω του καλπάζει.
Ωρα αναχώρησης?Η ώρα που ξέρω πως κάτι θέλω ν’ αφήσω πίσω μου,μα ποτέ δεν θέλω να ξέρω τι θα βρω Ταξίδια συναισθημάτων και αισθήσεων. Ταξίδια ποίησης,πεντάγραμμου,έρωτα.. Ταξίδια φωτός μα και σκοταδιού. Είναι αυτά που ανοίγουν μια πόρτα φυγής από την πραγματικότητα κι εισόδου σε μια χώρα ανεξερεύνητη που μοιάζει με όνειρο κι άλλες φορές με εφιάλτη. Μα τί νόημα εχει ενα ταξίδι χωρίς το απρόβλεπτο της περιπέτειας? Πάντα πρώτη θέση Συχνά χωρίς συνταξιδιώτες. Καμμιά φορά ο συνταξιδιώτης είναι αιτία να χάσεις το ταξίδι περιμενοντάς τον. Μα τα ταξίδια χρησιμεύουν για να ρυθμίζεται η φαντασία από την πραγματικότητα.
Δείτε το baraca ολόκληρο σε dvd για να μπορέσετε να καταλάβεται τι χωρά αυτή η βαλίτσα.Εδώ δεν μπόρεσα να το κατεβάσω ) Μουσικές σκαρωμένες απ της υφηλίου την ψυχή.Με κολάζ απο αρώματα και χρώματα στις γειτονιές του κόσμου..
Χωρίς ταξίδι(νου και σώματος) η ζωη μου θα ήταν μια αβατη σιωπή.Μια στιγμή αέναης στάσης σε βάλτο με στάσιμα νερά.
Τα πόδια βυθισμένα στον βούρκο.. Δεν υπάρχει έδαφος. Τα πόδια είναι βουτηγμένα στο νερό. Βαδίζουν με δυσκολία. Το υπόλοιπο κορμί παλεύει με τη βλάστηση.
Άντε να τρέξεις.
Τα νερά είναι στάσιμα. Στο βάθος κρύβονται υδρόβια ερπετά, στην επιφάνεια έντομα. Και πού να πας; Αργά ή γρήγορα θα σε δαγκώσουν. Αργά ή γρήγορα το ίδιο πράγμα. Και τι να κάνεις; Τίποτα δεν αλλάζει στο βάλτο. Οι προσπάθειες κρέμονται πάνω σ`ευλύγιστα χλωρά κλαδάκια. Ένα παιχνίδι χαμένο απ ΄αρχής. Πού πας; Τι κάνεις; Αργά ή γρήγορα ο βάλτος θα σε καταπιεί. Μα εγώ θέλω δρόμο ανοικτό μπροστά μου,να φεύγω.Κι ορίζοντες να τρέχω να πιάσω τις άκρες τους.
Να μάθω ποσο μακρυά μπορώ να πάω. Να δω περισσότερα απ`οσα μπορώ να θυμάμαι και να θυμάμαι περισσότερα απ`οσα μπορώ να δω. Θα μπορούσα να μιλώ ώρες για το τι σημαίνει για μενα ταξίδι, μα προτιμώ να το ζήσω.
Ταξίδι λοιπόν. Αυριο φεύγω. Προορισμός..Ρωμη,Φλωρεντία,Πίζα,Σιένα. Επιστροφή.. Θα με περιμένετε? Καλη ανάσταση EarthlingsΞέρω αρκετή συναισθηματική συγκινησιακή υπέρβαση ζήσαμε τούτες τις μέρες και θα πέσει λίγο βαρύ το βιδεο.
¨ Οποιος αντέχει ας γιορτάσει ενα ακόμη πάσχα μαζί τους..
Eτούτη η σταυρωση δεν απαιτεί κανένα πόνο καμμιά ενοχή. Και εδω κάποιοι άλλοι ευθύνοντε για τουτον τον παραλογισμό,τον εγωισμό κ την ανθρώπινη αγριότητα Ακούσια η συμμετοχή μας Το Earthlings, σε αφήγηση του Joaquin Phoenix και σε μουσική του
MOBY, είναι ένα ντοκιμαντέρ που καταδεικνύει την πλήρη οικονομική εξάρτηση του ανθρώπινου είδους από τα ζώα που εκτρέφονται για κατοικίδια, φαγητό, ένδυση, διασκέδαση και επιστημονική έρευνα. Με τη χρήση κρυφών καμερών και υλικού που δεν είχε δημοσιευθεί ως τώρα, το Earthlings καταγράφει τις καθημερινές πρακτικές των μεγαλύτερων βιομηχανιών παγκοσμίως, όλες εκ των οποίων βασίζονται εξ ολοκλήρου στην εκμετάλλευση ζώων για τα κέρδη τους. Δυνατό, ενημερωτικό,αντιφατικό και προκλητικό, το Earthlings είναι μακράν το πιο κατανοητό ντοκιμαντέρ που έχει γυριστεί σχετικά με την στενή σχέση φύσης, ζώων και ανθρώπινου οικονομικού συμφέροντος." Αυτος ο πλανήτης ανήκει μόνο στον άνθωπο?
 Ετούτη η ενοχή κρατάει μιάμιση ώρα.. Η "σταύρωση" αυτών των ζώων λίγα λεπτα. Το ΄τετέλεστε¨των Εarthlings είναι διαρκείας. Το θαύμα της ανάστασης ποιανού θεού μπορεί να είναι? "Οσο υπάρχουν σφαγεία θα υπάρχουν και πεδία μαχών"
Καλή χώνεψη στον οβελία και άντε..
ΧΡΟΝΙΑ ΜΑΣ ΠΟΛΛΆ (?) Earthlings! Προσμονή Ανάστασης Πηγη ολων των θρησκειών ειναι ο φόβος του θανάτου.
Πάνω σ αυτόν εδράζονται ολες οι “αναζητήσεις” του μεταφυσικού. Κατανοητό και κυρίως“ανθρώπινο”.
Μα τί μεταφυσικό μπορεί κανεις να βρεί σε λαμαρίνες με αρνιά και κατσίκια ή στις συκωταριές? Μπιτόνια με κόκκινο κρασί, πλαστικά πιάτα, λαδωμένα χέρια,μισοκομένα καρβέλια ψωμί.Κόκκινα μάγουλα και κόκκινα αυγά, τα περισσότερα σπασμένα και παρατημενα. Φουσκωμένες κοιλίες να χορεύουν σε δημοτικούς ρυθμούς του ραδιοφώνου(στη διαπασων)! Βεγγαλικά και καμμένα κεριά σαν κάθε καμμένη ελπίδα ακόμη. Αυτή είναι η εικόνα που έχει ο καθένας μας για το Πάσχα.Παράδοση και έθιμο. Σε μένα που είμαι άθρησκη(συγνώμη αν πρσβάλω το θρησκευτικό αίσθημα κάποιων φίλων με τούτη τη δήλωση)η προσμονή τούτης της γιορτής μου γεννά τούτες τις σκέψεις:
Ανάστασης προσμονή. Είναι άλλη μια ψευδαίσθηση? Να πιστεύεις πως και η Θυσία και η Ανάσταση είναι μοναδικές είναι μια ακόμη ψευδαίσθηση σαν την ύπαρξη ενός παραδείσου? Να φαντάζεσαι πως η μία ακολουθεί την άλλη μ’αυτή την σειρά, ή πως η μία προϋποθέτει την άλλη. Μία ψευδαίσθηση, μία αυταπάτη, ένας ρομαντισμός της λογικής που επιμένει να κινείται γραμμικά. Πέντε, δέκα..χιλιάδες μυριάδες συνεχόμενες θυσίες και ανάσταση καμμία. Ενας πλανήτης πληγωμένος. Μια διαρκώς ωδινώμενη ειρήνη. Μια έρημος απουσίας αθωότητας και πέτρινων αισθημάτων. Γίνονται οι θυσίες τόσες πολλές, τόσο συχνές, που μοιάζουν να είναι η μοναδική πραγματικότητα και η ανάσταση άλλο ένα παραμύθι, που κάποτε, κάποιος εφήυρε για να κρατήσει τα προσχήματα η την ελπίδα μεσα στο κουτί της Πανδώρας. Την ελπίδα, σε όλη την πληρότητά της, που θα ανανεώνει κάθε χρόνο στις καρδιές των πιστών μια εορτή,Αυτή της Αναστάσεως. Την ελπίδα στον τελικό θρίαμβο της δικαιοσύνης πάνω στην αδικία, της αλήθειας πάνω στο ψέμα. Και προπαντός, την ελπίδα στην τελική νίκη της ζωής πάνω στον θάνατο. Είναι μια ουτοπκή ελπίδα? Δεν ξέρω.Μα πιστεύω σε μια ανάσταση οχι νεκρών. Δίχως ταφή και θρήνο Χωρίς νεκροστολίσματα. Στην στιγμή που το Αίμα Πηχτό Κατακόκκινο Μέσα στις φλέβες και τις αρτηρίες του κάθε ανθρώπου ατομικά σταματά για να περάσει η αγάπη.
Ανάσταση δίχως αγάπη για την ζωή και τον άνθρωπο δεν υπάρχει! Μια πίστη που δεν φυσά ποτέ τη φλόγα της ζωής. Που δεν επιτρέπει ποτέ στην ανάσα να τερματίσει το ίδιο το γεγονός της ύπαρξης. Που αφήνει τα βάσανα και τις θυσίες, τον πόνο, τους γολγοθάδες τοης ανθρωπότητας τις μικρές η μεγάλες μας σταυρώσεις, τον ήχο των καρφιών της αδικίας που χτυπάνε στη μηνίγγια μας, να ακολουθήσουν τον δρόμο τους όπως αυτά ξέρουν, κι εγω να μένω πιστή στην μόνη πραγματικότητα που υπάρχει. Στην ανάσταση, που πάντα συμβαίνει όταν πια έχουμε χάσει την δυνατότητα ακόμα και να την επιθυμούμε. Στην ενέργεια που μας πλημμυρίζει όπως την άνοιξη οι χυμοί τα φύλλα και τα κλαδιά. Κι αν είναι ξερός και παγωμένος ο χειμώνας, κι ας μοιάζει ατέλειωτος ξέρω πως η ζωή δεν υποκύπτει ποτέ!! Πάντα μια άνοιξη ακολουθεί. Δεν με απασχολεί το πότε αφού κάθε μέρα μπορεί να συμβεί η Ανάσταση!! Καλή Ανάσταση διαδυκτιακοί μου φίλοι!
Απ την καρδιά και το μυαλό Αγάπη να περάσει Και να διυλιστεί, να καθαρίσει απ τα νεκρά αισθήματα. Να αναστηθεί ότι γλυκό ανθρώπινο κι αθώο έχει πεθάνει μέσα μας.
Να ζήσει, πριν ταξιδέψει στην αοριστία μιας ελπίδας. ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ!
Ο χρησμόςΘα ρθείς σαν πένα αλληγορικά ειρηνική σαν ήχος πλάγιος και μόνος σιωπές να γράψεις και ωδες για μνήμες,έρωτες,ιδέες, αρχές Κι όμως η ΛΕΞΗ δύσκολα θα βγεί. «Πόσες λέξεις γεννημένες μονάχα από εικοσιτέσσερα γράμματα!!!» θα αφήσουν στο χρόνο λυπη-χαρά του νου σου εκλείψεις, στιγμών μικρές εξομολογήσεις με αυτές εργαλείο θα κάνεις ανάλυση, ποιά είσαι ?ποιοι είναι αυτοί?
την ώρα που αναρίθμητες φαιές ουσίες θα ανακατεύονται μές τη νοημοσύνη σου την στενή Και πρέπει το μικροσκόπιο σωστά να χειριστείς σαν το ταμπούρλο π’ αναταράζει τον βούρκο μέσα στο φως των μπερδεμένων λάμψεων. Αλλά το αποτέλεσμα πολύ δύσκολα θα το’βρεις. Πρέπει να δεις την σύνθεση των παραμέτρων που στέκονται ως δεσμοφύλακες στο έμπα της προσμονής κείνης της μόνης ευχής
Να μην ξεχάσεις τον προορισμό!
Έστω και αν οι αναγνώστες σου χαμογελούν σαρκαστικά ταξινομώντας τις αναμνήσεις σου. σαν λόγια αχρείαστα.
Εσύ
Σαν ''σήμα'' ,σαν ''σινιάλο'',θα χαιρετας ένα χέρι ανθρώπου που ίσως κάποτε αγάπησες, θα τον κοιτας να ξεμακραίνει να χάνεται.. θα δείς.. ο στόχος σου εδω δεν μένει Πρέπει να ψάξεις κάτω από την καλύπτρα των αρωμάτων ψηλαφώντας πληγές, νεκρά σώματα,φθαρμένες ή νέες ιδέες και μπάζα απο τοίχους που γκρέμισες. Κι οτι είναι ραντισμένα μ’ αγιασμό απ’ της γιαγιάς το παλιό μπουκάλι. Θ`αναζήτησεις τη λήθη, τη γνώση θα νοσταλγήσεις
που δεν θ' αποκτήσεις ποτέ,
κι έτσι αδυναμη και, ταυτόχρονα, εξίσου έντονη γύρω σου η αίσθηση των απανταχού παρόντων θαυμάτων.
Θα παρακολουθείς αποσβολωμένη τον πανδαμάτορα χρόνο να κυλά. Και το τέλος πάλι θα απέχει.
Πρέπει να τρέχεις ασθμαίνοντας στον κύκλο, έως ότου η αινιγματική δύναμη σε ωθήσει στο στερέωμα. Κάποτε θα γενείς βελόνι να πατουν και ν` αγκιλώνει Σκληρά θα κρίνεις.σκληρά και θα κριθείς θ`αγγίξεις τον καθρέφτη σου βυθίζοντας στον υδράργυρο του γυαλιού τα δάχτυλα σου, θα νιώσεις του προσώπου σου τις ρωγμές Ψέμα το ψέμα, δάκρυ το δάκρυ κι ύστερα μ’ ένα χαμόγελο σφηνωμένο στα χείλη θα εξανεμίζεις τις μέρες σαν φύλλα ημερολογίου που σημείωσες ένα τηλέφωνο, ένα ραντεβού ή το χειρότερο που χάραξες ένα μεγάλο Χ. Θα τσακιστείς και θα τσακίσεις κι άλλους αιθεροβάμωνες.
Μια μέρα ξανά θ’ ανέβεις. Την ώρα που σε μιας νυχτιάς τη λάμψη θα θυμηθείς πως:
"'Εάν ταις γλώσσαις των ανθρώπων λαλεις και των αγγέλων, αγάπην δε μη έχεις,γέγονες χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλλάζον. Και εάν έχεις προφητείαν και ειδεις τα μυστήρια πάντα και πάσαν την γνώσιν, και εάν έχεις πάσαν την πίστιν,ώστε όρη μεθιστάνειν, αγάπην δε μη έχεις,ουδέν εισι" Tότε θα πείς:
Συνχωρέστε ετούτη τη θνητή
για όση- με λέξεις ή πράξεις -σας κέρασε χολή Ωστόσο πάλι δεν θα έχεις χρόνο για ζητωκραυγές πως τώρα ολα τα βρήκες
Πρέπει με συρματόσκοινα να προσαρμόσεις πάνω σου φτερά, γιατί η αιώρηση δεν θα κρατήσει για πολύ. Γι αυτό Λυδία πρόσεχε!!!
Μια λάμψη είναι ο άνθρωπος κι αν είδες ..είδες μέσα στο φως των μπερδεμένων λάμψεων H Aλφα βήτα λίγο πιο μέσαΆλφα.
Αν η ιστορία γραφόταν με "αν" θα είχα ενα τέτοιο για να κοσμήσω την αρχή και το τέλος και θα το βάφτιζα αγάπη. Θα του έβαζα ένα σκουλαρίκι μικρό,και θα το άφηνα να αναστρέψει τον αντάρτη απόμαχο της ύπαρξής μου. Τότε, ξαφνικά, το "αν" θα γινόταν "να" και όλα θα έμοιαζαν πιο συμβατά με τα "θέλω" μου,πιο συνεπή στα "μπορώ" μου. Βήτα.
Βγαίνω στην ζωή χωρίς συγκεκριμένο προορισμό και στριβώ ξαφνικά στην επόμενη στροφή χωρίς να προλάβω να προειδοποιήσω το μυαλό μου ή εκείνο εμένα. Έτσι για λίγο χάνω την αίσθηση της πραγματικότητας του χώρου. Τα πόδια μου κουράζονται σιγά σιγά και με εκλιπαρούν ταλαιπωρημένα να γυρίσω πίσω. Όταν γυρίζω ακινητοποιούμαι. Γάμα.
Γεννηθήκα στην ίδια πόλη που με εκτρέφει ακόμα. Γεννηθήτω η θάλασσα με ήχους διαφορετικούς που θα ομορφύνουν την αίσθηση που έχω για εκείνη κι έτσι θα μπορέσουμε λίγο ακόμα να συνυπάρξουμε.Γενννηθήτω η γαλήνη. Σε αυτή την γέννηση αφιερώνω την ψυχή μου. Είναι δική της. Δέλτα.
Δίχως δειλία διαβαίνω δοκιμάζοντας διόδους. Αφήνω την υποκριτική πάνω στο σανίδι οσων "Δεν μπόρεσα¨.. Κι εύχομαι πάντα να μην υπάρχει κάποια δηλητηριασμένη πρόκα που προεξέχει από αυτό σε κάποια γωνία. Δικαιοσύνη δίχως διαίσθηση διαφεντεύεις! Έψιλον.
Ευχές κάνω κάθε που βλέπω μια φωτεινή κουκίδα στον ουρανό σε ελεύθερη πτώση. Ποια επιστροφή της ουράνιας αιτιότητας μ`εξορίζει? Ζήτα.
Ζωή Ζήτησέ μου να σου πω "Ζήτω" σε όποια γλώσσα επιθυμείς. Ήτα.
Ηττα? Ήμουν από μικρή ον με κλειστές τις πόρτες της εισόδου. Όποιος γοητευόταν ή είχε απλά περιέργεια έπρεπε να έρθει και να παραβιάσει το παράθυρο της σοφίτας για να εισέλθει. Πες μου λοιπόν, έβαλες σκάλα ή σκραφάλωσες; Θήτα.
Θέλω να ξυπνήσω ένα πρωί και να χαμογελάσω πριν ανοίξω τα μάτια μου. Να ακούσω μια θεϊκή μελωδία και να την μπερδέψω με μια αναπνοή. Να αισθανθώ ότι το πάτωμα απέχει μερικά χιλιοστά από το δέρμα μου και η θολή εικόνα σου να θρυματιστεί. Ο ενδιάμεσος αέρας να με κάνει να μοιάζω σαν τα προηγμένα τραίνα με τις τεράστιες ταχύτητες. Θέλω να είσαι εσύ δίπλα μου εκείνο το πρωί, και από το παιχνίδισμα της κουρτίνας να παραβιάσει την προσωπική μας στιγμή μια ηλιαχτίδα που θα έρθει και θα καθήσει επάνω στο στήθος σου για να βρώ αφορμή να την φωτογραφήσω με το στόμα μου. Θα πενθώ πάντα μόνη το θάνατο όλων των θαυμάτων που θα ζούσαμε.Θάλασσα θυμίσου με.. Ιώτα.
Ισως, για τα ιαί τα βάρβαρα της λύπης επιφωνήματα ταράχτηκε η Καρδιά. Ισως.. για έναν Ιανουάριο ιαματικό που ποτέ δεν ήρθες ο Νους πήρε φωτιά. Σε ευχαριστώ Ιδμοσύνη μκρή Θεά που με ξελάσπωσες σε τούτο το περίεργο σημείο και κρύφτηκα για λίγο στο όνομά σου. Κάππα.
Κύματα ηλεκτρομαγνητικά, κύματα ωστικά, κύματα παλιρροϊκά σαρώνουν το μυαλό μου σε ώρες κρυπτογραφημένες σαν αυτή. Σε ώρες που οι εξηγήσεις ερμηνεύουν τα φαινόμενα μα δεν αφήνουν λύσεις. Σε ώρες που μπλέκονται τα δάχτυλα για τρία δευτερόλεπτα και κλειδώνουν αιώνες Σε ώρες που από καθαρή ευδαιμονία ένα δάκρυ, ένας ταχύς παλμός κι ένας αναστεναγμός διαρρέουν από τα τηλεφωνικά καλώδια και τα πολύχρωμα εμπόδια μέχρι το άγγιγμα και την ασφάλεια. Λάμδα.
Λίγο ακόμη και θα λιποψυχούσα.Λιαίνω το αμβλύ των σαγονιών του Λύκου.Λιθογραφώ το σκληρό σας πρόσωπο Λένε πως αν αφήσεις ένα δυνατό γέλιο μέσα στην νύχτα, εκείνο δεν σβήνει, αλλά συνεχίζει να ταξιδεύει μέχρι να εντοπίσει ένα πρόσφορο πρόσωπο για να φυτευτεί. Άφησε το πρόσωπό σου πρόσφορο.Λυγίζω. Μόλις γέλασα. Μι.
Μην σταματάς να με μαγεύεις, να με ξαφνιάζεις, να με εμπνέεις. Νι.
Ναι Ξι.
Ξεκλείδωσέ με Ξοδεύτηκα? Ξημέρωσε? Ξύπνα με, μην κοιμηθώ, και χάσω το ταξίδι Όμικρον.
Όταν οι πράξεις απέχουν από τις θεωρίες, κι όταν οι αγάπες απέχουν από τους έρωτες, υπάρχει μια συνταγή, δοκιμασμένη ή μη, νόστιμη ή μη, που λέγεται αλήθεια. Αν όντως είναι κάπου στην μέση, όπως ακούγεται, θέλω να την δοκιμάσω κι ύστερα να επιλέξω την όχθη που θα με ξεκουράσει ή θα με διαφεντεύσει. Μέχρι τότε άσε με να ονειρεύομαι οτι ολα οριοθετούντε έξω απο το (Ο)μικρον. Πι.
Πιστεύω στην ανθρώπινη δημιουργία. Πιστεύω στην μουσική και στην σιωπή. Πιστεύω στην αόρατη κλωστή που ενώνει κάποιες ψυχές. Πιστεύω στις λέξεις που κρύβονται και κρύβουν. Πιστεύω στο άρωμα των λουλουδιών την άνοιξη, στην παγωνιά του χιονιά τον χειμώνα, στο χρώμα του καθαρού ουρανού στις επαρχίες. Πιστεύω στον πόνο που προέρχεται από αγνά συναισθήματα. Πιστεύω στην παιδεία, στην φαντασία, στην ξεγνοιασιά, στην μοιρασιά της ζωής ανάμεσα σε δυο ανθρώπους, στο πάθος, στην απεξάρτηση, στην επιθυμία. Πιστεύω σε μας. Πιστεύω στην καρδιά μου.Πιστεύω στα περιθώρια και στο παράθυρο που ανοίγει η παρηγορία. Πιστεύω στο πορώδες σφουγγάρι του μυαλού.Στις πόρτες, στους πυρσούς, στο ποτάμι που πνίγει το παρελθόν. Ρο.
Ρίσκο που δεν αξίζει τον κόπο, υπάρχει; Ρίξη που δεν έφερε κάτι καινούριο υπάρχει? Ρίμα,ρίμα..ρυμουλκό των ναυαγίων μου Εσυ..ρίξε αγκυρα στα ρηχά. Σίγμα.
Σ'----ω ,θα σου λεγα μα δεν το αξίζω. Ταυ.
Τρέμω τα ψέμματα. Τρέμω στην θέα ενος τείχους. Τρέμω την τύψη όσο δημιουργική κι αν γίνει. Τρέμω το ταριχευμένο πνεύμα. Τρέμω την ιδέα της φυλάκισης ενός αθώου, στην κάθε μορφής τυραννία . Τρέμω την τιμή των τριάκοντα αργυρίων. Τρέμω και στο κρύο μερικές φορές. Ύψιλον.
"Υψίστης σφαλείας όνειρα κάτω από καθεστώς εξέγερσης Μορφεο-αγκαλιασμένων επαναστατών" θα ήταν σαν να λέμε "Έρως ανίκατε μάχαν"! Φι.
Φιλί στο στόμα με amareto φυλαγμένο φιλόστοργα Χι.
Χρόνος που δεν σκορπάει και δεν ενώνει δεν είναι χρόνος. Δεν τα πήγαινα ποτέ καλά μαζί του και απέφευγω να τον συναναστραφώ. Αυτός ο γνωστός-άγνωστος χ έχει πάντα ένα σχέδιο χαραγμένο να μου χαρίσει η να με χτυπήσει? Δεν ξέρω. Πες μου εσύ με του μάταιου τις χορηγίες που με κρατάς στο χέρι, ποιο ουρανόμηκες χάσμα με χωρίζει από τη θεότητα; Ξέρω όμως πως μια μηχανή του χρόνου θα έλυνε τις διαφορές μας. Ψι.
Ψάξε λίγο πιο προσεκτικά. Ψίγματα της ψυχής μου σου ψιθυρίσα. Ωμέγα.
Ωραια λοιπόν! Θα μου χαρίσεις αυτό το ταξίδι; Ναι, σε σένα μιλάω... ωκεανοπόρα ωδή της ωδίνης μου. |
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
fONTAN ΠΗΡΑΤΕ? ΚΑΦΕΔΑΚΙ? ΕΝΑ APERITIF? ΑΦΗΣΤΕ Κ ΕΣΕΙΣ ΚΑΤΙ, ΜΙΑ ΣΚΕΨΗ,ΜΙΑ ΚΑΛΗΜΕΡΑ,ΕΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΟ.Ο,ΤΙΔΗΠΟΤΕ. ΑΡΚΕΙ ΚΑΛΠΙΚΟ ΝΑ ΜΗΝ ΕΝΑΙ
ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΗ ΜΟΥ ΝΑ ΞΑΝΑΡΘΕΤΕ
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
.jpg)
ΚΑΛΗ ΣΟΥ ΜΕΡΑ........ΕΝΑ ΠΟΛΥ ΠΟΛΥ ΟΜΟΡΦΟ ΜΗΝΑ ΣΟΥ ΕΥΧΩΜΑΙ ΝΑ ΕΧΕΙΣ.........ΓΕΜΑΤΟ ΑΠΟ ΟΤΙ ΕΠΙΘΥΜΕΙΣ........
.jpg)
ΚΑΛΗ ΣΟΥ ΜΕΡΑ........ΚΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΝΑ ΕΧΕΙΣ.........
....|
|
![http://](http://<a href="http://photobucket.com/images/sea" target="_blank"><img src="http://i298.photobucket.com/albums/mm248/livano85/SEA ANIMALS-DIVERSE/vol34-1221.jpg" border="0" alt="sea star Pictures, Images and Photos"/></a>){kind=link}
![http://](http://<a href="http://photobucket.com/images/summer" target="_blank"><img src="http://i234.photobucket.com/albums/ee19/KimCandy2/summer-3.jpg" border="0" alt="Summer Pictures, Images and Photos"/></a>){kind=link}